ŚWINIARY - NZ 800 Łoniów
Wieś Świniary w powiecie sandomierskim położona na falistym terenie Ziemi Nadwiślańskiej obdarowanej bogactwem złóż mineralnych, siarki i piasku kwarcowego. Świniary jako osada otwarta powstały od przełomu VIII i IX do X w. W 1326 r. wieś jest już siedzibą parafii rzymskokatolickiej której plebanem jest ks. Mikołaj. W 1827 r. miejscowość administracyjnie należała do powiatu stopnickiego województwa krakowskiego, i liczyła 38 domów i 306 mieszkańców. Obecnie liczy 351 mieszkańców, 88 posesji, w tym 76 gospodarstw rolnych. Piękno i bogactwo krajobrazu stanowią rozciągające się lasy, w sąsiedztwie których znajdują się takie wioski jak: Piaseczno, Jasienica, Łoniów, Zawidza, Otoka, Bogoria, Łążek, Chodków, Przewłoka. Po prawej stronie Wisły znajduje się Baranów Sandomierski z pięknym zamkiem zwanym małym Wawelem. Początek XX w. nie był sprzyjający dla społeczności Świniar Starych i Nowych. Działalność zaborcy rosyjskiego spowodowała zastój cywilizacyjny i rusyfikację ludności polskiej. Pomimo tego nasi mieszkańcy wystąpili do komisarza carskiego o budowę szkoły i rozpoczęcie nauczania młodzieży. Starania społeczności wiejskiej spowodowały, że komisarz zezwolił w 1903r. na budowę szkoły w Świniarach i nauki języka rosyjskiego i rachunków. W 1906r. wprowadzono nauczanie języka polskiego w szkole. W XIX w. właścicielem Świniar, jak również okolicznych wsi była rodzina Dobrzańskich. Za udział w powstaniu styczniowym Dobrzańscy zostali pozbawieni części majątku i wypędzeni z zaboru rosyjskiego. Zarządcą i gospodarzem ocalałych dóbr został Baczyński. W tym też czasie przybyli do Świniar ludzie z innych terenów. Wszystko to przyczyniło się do szybkiej rozbudowy wsi. Sprzedaż ziemi była korzystna dla chłopów, płatności zostały rozłożone na raty, ostatnią rolnicy spłacili po odzyskaniu niepodległości w 1921 r. W 1938r. na początku września w Świniarach Starych wybuchł olbrzymi pożar, który zniszczył całkowicie 17 gospodarstw. W czerwcu 1939 r. okoliczne tereny nawiedziła silna burza gradowa, pozostawiła powywracane drzewa i zniszczyła pola uprawne. W roku 1939 wybudowano drogę brukową z Łoniowa przez Świniary do rzeki Wisły. W tym samym roku powstał most łączący Świniary z Baranowem Sandomierskim. Uroczyste otwarcie mostu zaplanowano na 1 września 1939 r., nie odbyło się ono jednak ze względu na wybuch wojny. Most został spalony przez niewiadomych sprawców. Po klęsce wrześniowej społeczeństwo Świniar i okolic przeżywało gorycz klęski. Rozpoczęła się okupacja Polski przez Niemców. Zaczęły powstawać organizacje podziemne. Najbardziej znaczącą był oddział partyzancki BCH, który liczył 550 osób w obwodzie sandomierskim. Drugim co do wielkości zgrupowaniem militarnym na naszym terenie była Armia Krajowa, założona w lipcu 1943r. Komendantem placówki AK był mieszkaniec Świniar Adam Chamerski. Celem zgrupowania była ochrona ludności cywilnej, działalność sabotażowa polegająca na likwidowaniu band dokonujących rabunków na ludności wiejskiej. Odejście Niemców i przybycie wojsk sowieckich do Świniar i okolicznych wiosek odbyło się bez potyczek i walk. W nocy 1944r. 30 lipca 100 osobowa grupa żołnierzy Armii Czerwonej przekroczyła Wisłę przy pomocy Armii Krajowej pod Gągolinem, Baranowem Sandomierskim w kierunku Świniar w celu stworzenia przyczółka. Przeszedł on do historii pod nazwą „Przyczółek baranowsko – sandomierski”. W dniu 12.01. 1945 r. rozpoczęła się Zimowa Ofensywa Radziecka, która zadecydowała o wyzwoleniu ziem Polski i pokonaniu Niemiec hitlerowskich. 08.05.1945r. Niemcy skapitulowali. Zaczął się okres prześladowań działaczy ruchu oporu: Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Okres ten trwał do 1956r. Wielu naszych mieszkańców niesłusznie zostało aresztowanych przez Urząd Bezpieczeństwa i przetrzymywanych w więzieniach w Sandomierzu i w Kielcach.
