Kazimierza Wielka

Miasto powiatowe. Niegdyś szlak królewski. Ulubione miejsce króla Kazimierza Wielkiego ze względu na duże tereny łowieckie.

Szkoły

1)Szkoła Podstawowa Nr 3 (Zdjęcie)

2)Szkoła Podstawowa Nr 1

3)Liceum Ogólnokształcące (Zdjęcie)

Pomniki

1)Ojca Świętego Jana Pawła II (zdjęcie)

2)Tadeusza Kościuszki

3)Świętego Rocha

Zabytki

1)Baszta

2)Cukrownia Łubna

3)Pałacyk Niedzieli

4)Pałacyk Lakon

5)Kościół Parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża

Kościoły

1)p.w. Miłosierdzia Bożego (zdjęcia)

2)p.w. Podwyższenia Krzyża (zdjęcie)

Ołtarz w Kościele Podwyższenia Krzyża (zdjęcie)

Nowe obiekty

1)Hala sportowa

2)Basen kryty (zdjęcie)

3)Boiska sportowe

4)Orlik

Przygotowała grupa AT 769 Kazimierza Wielka

Prowadzący: Aleksander Terlecki

Kazimierza Wielka

Kazimierza Wielka leży w Niecce Nidziańskiej. Jest najbardziej wysuniętym na południe miastem województwa Świętokrzyskiego .Pierwsza wzmianka o Kazimierzy pochodzi z roku 1326. W 1845 powstała jedna z pierwszych w Polsce cukrownia "Łubna". Prawa miejskie uzyskała w 1959 r. Obecnie jest miastem powiatowym. (zdjęcie)

Szkoły

W Kazimierzy Wielkiej są dwie szkoły podstawowe,liceum ogólnokształcące i szkoły ZDZ.

Liceum im. Marii Curie- Skłodowskiej (Zdjęcie)

Szkoła Podstawowa nr 3 im. Jana Pawła II (Zdjęcie)

Szkoła Podstawowa nr 1 im.Hugona Kołłątaja (Zdjęcie)

Pomniki

W mieście znajdują się pomniki: św. Rocha, św. Jana Pawła II, Tadeusza Kościuszki ,Wincentego Witosa.

Święty Roch (Zdjęcie)

Tadeusz Kościuszko (Zdjęcie)

Jan Paweł II (Zdjęcie)

Zabytki

Cukrownia "Łubna"-1845, pałac Lacon z 1890r, zrekonstruowany w 2014, szkoła podstawowa nr.1 wybudowana w 1927r. , zabytkowa baszta z 1900 r., Dworek Niedzieli.

Cukrownia Łubna (Zdjęcie)

Baszta zwana Okrąglakiem (Zdjęcie)

Dworek Niedzieli (Zdjęcie)

Kościoły

Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego z 1663r. 

Kościół p.w. Miłosierdzia Bożego z 1998r. 

Nowe Obiekty

Zbiornik retencyjny na Małoszówce,pływalnia "Wodny Raj" , hala sportowa , w budowie jest basen z wodami siarczkowymi.

Przygotowała grupa AW 772 Kazimierza Wielka

Prowadzący: Węgliński Artur

Muzeum Regionalne w Świniarach Starych Muzeum Regionalne powstało w lipcu 2013 roku w budynku po byłym ośrodku zdrowia, a oficjalnego przecięcia wstęgi dokonali: p. Szymon Kołacz – Wójt Gminy Łoniów, p. Iga Zamojska – kierownik oddziału Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Sandomierzu oraz p. Antoni Szpak – Przewodniczący Rady Gminy Łoniów. Poświęcenia budynku dokonał ks. Zbigniew Pustuła. Muzeum powstało z inicjatywy działającego w gminie Stowarzyszenia Aktywnej Społeczności. W tworzenie muzeum zaangażowali się nie tylko członkowie stowarzyszenia, ale również mieszkańcy Świniar i innych miejscowości, którzy ofiarowali eksponaty. Muzeum liczy 3 pomieszczenia. Pierwsze odtwarza dawną, wiejską izbę. Ma pokazywać, jak mieszkali nasi dziadowie i pradziadowie. Druga izba, ozdobiona kwiatami i girlandami z bibuły, prezentuje folklor. Można zobaczyć tam także dawne narzędzia wykorzystywane podczas pracy w polu oraz w domach. Jest między innymi socha, sierp, kołowrotek i tara do prania. Trzeci pokój przenosi zwiedzających w lata 50. 60 i 70. Na półkach stoją telewizory, radioodbiorniki, gramofony, maszyny do pisania, żelazka. Jest również stary telefon oraz banknoty, monety, odznaczenia, legitymacje. Na stoliku wyłożona została prasa - między innymi numery "Zorzy”, "Zielonego Sztandaru”, "Świata Młodych”, "Filipinki” i "Gospodyni”. Muzeum oddaje klimat minionego wieku, a przede wszystkim pokazuje młodemu pokoleniu, jak wówczas wyglądało zwykłe życie, prezentując jednocześnie blaski i cienie minionych lat. Dodatkową atrakcję stanowią plakaty solidarnościowe, które zwiedzający mogą zobaczyć na klatce schodowej. W budynku mieści się także Galeria Sztuki Wzgardzonej i Zapomnianej. Obecnie prezentowane są tam zdjęcia artysty fotografika Wiktora Bednarczuka.

Wieś Świniary w powiecie sandomierskim położona na falistym terenie Ziemi Nadwiślańskiej obdarowanej bogactwem złóż mineralnych, siarki i piasku kwarcowego. Świniary jako osada otwarta powstały od przełomu VIII i IX do X w. W 1326 r. wieś jest już siedzibą parafii rzymskokatolickiej której plebanem jest ks. Mikołaj. W 1827 r. miejscowość administracyjnie należała do powiatu stopnickiego województwa krakowskiego, i liczyła 38 domów i 306 mieszkańców. Obecnie liczy 351 mieszkańców, 88 posesji, w tym 76 gospodarstw rolnych. Piękno i bogactwo krajobrazu stanowią rozciągające się lasy, w sąsiedztwie których znajdują się takie wioski jak: Piaseczno, Jasienica, Łoniów, Zawidza, Otoka, Bogoria, Łążek, Chodków, Przewłoka. Po prawej stronie Wisły znajduje się Baranów Sandomierski z pięknym zamkiem zwanym małym Wawelem. Początek XX w. nie był sprzyjający dla społeczności Świniar Starych i Nowych. Działalność zaborcy rosyjskiego spowodowała zastój cywilizacyjny i rusyfikację ludności polskiej. Pomimo tego nasi mieszkańcy wystąpili do komisarza carskiego o budowę szkoły i rozpoczęcie nauczania młodzieży. Starania społeczności wiejskiej spowodowały, że komisarz zezwolił w 1903r. na budowę szkoły w Świniarach i nauki języka rosyjskiego i rachunków. W 1906r. wprowadzono nauczanie języka polskiego w szkole. W XIX w. właścicielem Świniar, jak również okolicznych wsi była rodzina Dobrzańskich. Za udział w powstaniu styczniowym Dobrzańscy zostali pozbawieni części majątku i wypędzeni z zaboru rosyjskiego. Zarządcą i gospodarzem ocalałych dóbr został Baczyński. W tym też czasie przybyli do Świniar ludzie z innych terenów. Wszystko to przyczyniło się do szybkiej rozbudowy wsi. Sprzedaż ziemi była korzystna dla chłopów, płatności zostały rozłożone na raty, ostatnią rolnicy spłacili po odzyskaniu niepodległości w 1921 r. W 1938r. na początku września w Świniarach Starych wybuchł olbrzymi pożar, który zniszczył całkowicie 17 gospodarstw. W czerwcu 1939 r. okoliczne tereny nawiedziła silna burza gradowa, pozostawiła powywracane drzewa i zniszczyła pola uprawne. W roku 1939 wybudowano drogę brukową z Łoniowa przez Świniary do rzeki Wisły. W tym samym roku powstał most łączący Świniary z Baranowem Sandomierskim. Uroczyste otwarcie mostu zaplanowano na 1 września 1939 r., nie odbyło się ono jednak ze względu na wybuch wojny. Most został spalony przez niewiadomych sprawców. Po klęsce wrześniowej społeczeństwo Świniar i okolic przeżywało gorycz klęski. Rozpoczęła się okupacja Polski przez Niemców. Zaczęły powstawać organizacje podziemne. Najbardziej znaczącą był oddział partyzancki BCH, który liczył 550 osób w obwodzie sandomierskim. Drugim co do wielkości zgrupowaniem militarnym na naszym terenie była Armia Krajowa, założona w lipcu 1943r. Komendantem placówki AK był mieszkaniec Świniar Adam Chamerski. Celem zgrupowania była ochrona ludności cywilnej, działalność sabotażowa polegająca na likwidowaniu band dokonujących rabunków na ludności wiejskiej. Odejście Niemców i przybycie wojsk sowieckich do Świniar i okolicznych wiosek odbyło się bez potyczek i walk. W nocy 1944r. 30 lipca 100 osobowa grupa żołnierzy Armii Czerwonej przekroczyła Wisłę przy pomocy Armii Krajowej pod Gągolinem, Baranowem Sandomierskim w kierunku Świniar w celu stworzenia przyczółka. Przeszedł on do historii pod nazwą „Przyczółek baranowsko – sandomierski”. W dniu 12.01. 1945 r. rozpoczęła się Zimowa Ofensywa Radziecka, która zadecydowała o wyzwoleniu ziem Polski i pokonaniu Niemiec hitlerowskich. 08.05.1945r. Niemcy skapitulowali. Zaczął się okres prześladowań działaczy ruchu oporu: Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich. Okres ten trwał do 1956r. Wielu naszych mieszkańców niesłusznie zostało aresztowanych przez Urząd Bezpieczeństwa i przetrzymywanych w więzieniach w Sandomierzu i w Kielcach.

Stowarzyszenie Aktywnej Społeczności
w Świniarach Starych

Dane kontaktowe:

Adres: Świniary Stare 108

27-670 Łoniów

Tel. 15 866 96 98

Prezes: Zofia Żyła

Historia Stowarzyszenia

Stowarzyszenie Aktywnej Społeczności zostało założone w marcu 2011 roku.

Głównym założeniem Stowarzyszenia jest aktywizacja mieszkańców Świniar. Należy do niego 46 osób.

Członkowie spotykają się w pierwszy wtorek każdego miesiąca.

Cykliczne imprezy:

·Spotkanie opłatkowe

·Śniadanie Wielkanocne

·Dzień Kobiet

·„Pierogarnia”

·Majówka w terenie

·Kwartalne imieniny członków

·Piknik z rybką

Przygotowała grupa MC 801 Łoniów

Prowadzący: Małgorzata Chruściel

Politechnika Świętokrzyska, PŚk – polska publiczna uczelnia techniczna z siedzibą w Kielcach, założona w 1965. Powstała jako Kielecko-Radomska Wieczorowa Szkoła Inżynierska. W XXI wieku zostały zmodernizowane budynki dydaktyczne i hale laboratoryjne PŚk, a do użytku oddano m.in. główną aulę wykładową oraz budynek Energis dla powstałego wówczas Wydziału Inżynierii Środowiska, Geomatyki i Energetyki. Uczelnia posiadała na przestrzeni lat zamiejscowe ośrodki kształcenia w wybranych miastach województwa świętokrzyskiego.

W strukturze organizacyjnej Politechniki Świętokrzyskiej znajduje się pięć wydziałów: Budownictwa i Architektury; Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki; Inżynierii Środowiska, Geomatyki i Energetyki; Mechatroniki i Budowy Maszyn oraz Zarządzania i Modelowania Komputerowego.

Galeria Korona Kielce – galeria handlowa w centrum Kielc, w trójkącie ulic Warszawskiej, Polnej i Radiowej. Jej otwarcie nastąpiło 16 maja 2012 roku. Wartość inwestycji wyniosła 100 mln euro. Powierzchnia całkowita liczy 93,5 tys. m², natomiast powierzchnia najmu – 36 tys. m². W Galerii znajduje się 135 lokali handlowo-usługowych oraz punktów gastronomicznych. Budynek został pokryty panelami perforowanymi, dzięki którym możliwy jest zróżnicowany odbiór elewacji budynku przy różnych warunkach oświetlenia naturalnego jak i sztucznego. Komunikację pomiędzy poziomami windy oraz schody ruchome.

Przygotowała grupa DB 799 Kielce

Prowadząca: Dominika Brzezińska

Mirzec

Mirzec jest to wieś położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie starachowickim, w gminie Mirzec, której jest siedzibą.

Mirzec datowany jest już w wieku XII, wówczas był własnością biskupów krakowskich, co najmniej część wsi została nadana klasztorowi wąchockiemu stanowiąc jego pierwotne uposażenie co zapisano w dokumencie fundacyjnym biskupa Gedki. W 1827r. była to wieś duchowna, która miała 67 domów, 449 mieszkańców. W roku 1885 liczyła 76 domów, 498 mieszkańców. Ponadto była to osada leśna, osada młyńska w powiecie iłżeckim. Wieś w 1885 roku należała do parafii Mirzec, która należała do dekanatu iłżeckiego. Zabytki które możemy w zobaczyć w Mircu to między innymi modrzewiowy dwór rodziny Prendowskich z XIX wieku, Kościół parafialny pod wezwaniem św. Leonarda wzniesiony w latach 1844-1850 z pochodzącym z XV wieku obrazem św. Leonarda, Murowana Kapliczka z 1859r.w drodze do Tychowa, Cmentarz parafialny z nagrobkami pochodzącymi z XIX wieku. W Mircu urodził się poseł na Sejm, wicemarszałek Sejmu, Jan Dębski.

W obecnych czasach na terenie Mirca znajduje się szkoła podstawowa która nosi imię Kamili i Józefa Spytków.

Józef Spytek zapisał się bardzo dobrze jako kierownik Szkoły Powszechnej w Mircu. Tutaj dopiero w całej pełni procentowały jego zdolności pedagogiczne i organizacyjne oraz wysoka kultura osobista. Stworzył serdeczną i twórczą atmosferę pracy. Otoczył fachową opieką merytoryczną i pedagogiczną podległych mu nauczycieli. Godna podkreślenia jest także praca wychowawcza w szkole, Grono Pedagogiczne wychowywało młode pokolenie w duchu patriotycznym i obywatelskim. Dużą rolę odegrał tu także chór szkolny, który często uświetniał uroczystości szkolne i kościelne.

Również z Modrzewiowym Dworem rodziny Prendowskich związana jest historia.

Kiedy wybuchło powstanie styczniowe Jadwiga Prendowska została łączniczką w oddziałach Mariana Langiewicza, przemierzała dziesiątki miejscowości, przechowywała i przekazywała pieniądze, korespondencje, rozkazy. Czasem pojawiała się w mirzeckim dworze nocą i zabierała mąkę, pszenicę oraz inne artykuły, które mogła dostarczyć partyzantom razem z lekami i bronią.

Józef również był zaangażowany w sprawy powstania. Przyjmował w swoim dworze przywódców, pomagał oddziałom partyzanckim. Od maja 1863 roku pełnił funkcję komisarza województwa sandomierskiego. Miesiąc później został aresztowany, jednak uwolniono go za wysoki okup, który zapłaciła Jadwiga.

Mirzec to bardzo piękna miejscowość do której serdecznie wszystkich zapraszamy.

Przygotowała grupa KS 804 Mirzec

Prowadzący: Klaudia Spadło

HISTORIACENTRUMTWÓRCZOŚCILUDOWEJ

WOSINACH

Szkoła Powszechna w Osinach została wybudowana dzięki staraniom nauczyciela pracującego w naszej wiosce Gustawa Kwiecińskiego.

1 XI 1933r rozpoczęto naukę, dzięki temu wiejska społeczność mogła się cieszyć z nowo wybudowanej szkoły. Dwie duże sale, korytarz, mała kancelaria. Drugą połowę budynku przeznaczono na mieszkanie służbowe dla kierownika tej szkoły pana Kwiecińskiego, który zamieszkał tam wraz ze swoją rodziną. Aresztowany przez Niemców 11 VI 1940r, zginął bestialsko pobity w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen w Oranienburgu 9 XII 1940r.

Naukę w tej szkole kontynuowało 4 pokolenia. Kierownicy szkoły to: Daniel Lasota, Zygmunt Stajniak, Zygmunt Rybczyński, Kazimierz Loranty, Wiesława Kawalec. W 1997r dzięki zaangażowaniu władz samorządowych i lokalnej społeczności oddano do użytku nowy budynek szkoły.

30 maja 2004r odbyła się uroczystość nadania Publicznej Szkole Podstawowej w Osinach imienia Gustawa Kwiecińskiego oraz poświęcenia i przekazania sztandaru. Na tę uroczystość zaproszono gości, rodzinę p. Kwiecińskiego, między innymi syna Janusza. Po uroczystości p. Janusz dowiedziawszy się iż „starą szkołę” trzeba zburzyć, stojąc przed nią z łezką w oku , drżącym głosem wyszeptał:

„Nie róbcie tego. To był mój dom rodzinny, tu spędziłem swoje szczęśliwe dzieciństwo u boku kochających rodziców i dwóch sióstr. Tu przeżyłem smutne rozstanie z ojcem. Błagam nie róbcie tego.”

I tak się stało…

Radny Jan Kwapisz i dyrektor szkoły Jacek Królak zaczerpnęli informacji jak można zagospodarować budynek oraz w jaki sposób pozyskać fundusze na ten cel. Wcześniej planowano w starej szkole salę gimnastyczną, lecz utworzenie gimnazjów pokrzyżowało plany. Pan Kwapisz i dyrektor Królak napisali projekt na pozyskanie funduszy unijnych.

Pozyskano fundusze…

Dyrektor Królak zwrócił się do swoich uczniów z apelem, by w swoich obejściach poszukały przedmiotów związanych z życiem codziennym i kulturą dawnej świętokrzyskiej wsi. W nowej szkole wygospodarowano kącik, gdzie gromadzono wszystkie te przedmioty. Dzieci cieszyły się uczestnicząc w akcji ratowania dziedzictwa kulturowego swojej miejscowości.

Budynek starej szkoły wyremontowano.

2 października 2011r odbyło się otwarcie Centrum Twórczości Ludowej w Osinach. Uroczystego przecięcia wstęgi dokonał ówczesny Wójt Gminy Mirzec Marek Kukiełka orazdyrektor szkoły Jacek Królak.

Na parterze znajduje się Muzeum Pamiątek Regionalnych, duża świetlica pełniąca funkcję sali teatralnej oraz miejsce zebrań wiejskich, spotkań KGW :Osinianki”, grupy rękodzielniczej, zespołu dziecięcego „Chochliki”.

Na piętrze jest kafejka internetowa, biblioteka, sala rekreacyjno-sportowa. Można zagrać w bilard, tenisa stołowego, piłkarzyki oraz gry planszowe. Przyjeżdżają wycieczki szkolne, goście z Ukrainy, a panie z KGW oprowadzając zwiedzających opowiadają o sprzętach znajdujących się w muzeum.

Odbywają się tu imprezy cykliczne takie jak: „Zapusty”, „Darcie pierza”, „Osińskie śpiewanie na początek lata”, „Sobótka” w plenerze nad Iłżanką, „Pieczenie ziemniaka”, „Spotkania wigilijne”, WOŚP, koncerty charytatywne oraz spotkania z ciekawymi ludźmi.

Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do powstania naszego CTL-u.

Przygotowała grupa KS 803 Mirzec

Prowadzący: Klaudia Spadło

Stopnica. Zamek w Stopnicy

Stopnicamiasto położne w województwie świętokrzyskim, powiecie buskim, gminie Stopnica. Historyczne początki Stopnicy sięgają przełomu XI i XII wieku. Właścicielami Stopnicy byli książęta, podania mówią, że w XIII posiadał tu swój dwór książę Bolesław Wstydliwy. Następnie Stopnica była własnością królów.

Król Kazimierz Wielki około roku 1350 ufundował budowę zamku królewskiego, a w roku 1360 nadał Stopnicy prawa miejskie. Miasto liczyło około 800 mieszkańców.

Następnie zamek stopnicki stał się siedzibą starostów. Kiedy starostą był Marcin Zborowski zamek został znacznie rozbudowany. Budynek został zniszczony podczas najazdu szwedzkiego w latach 1655-1660. Zamek został ponownie odbudowany w stylu włoskim w 1661 roku przez starostę Jana Branickiego. Kolejnej przebudowy zamku dokonał generał Edward Wodzicki.

Podczas II wojny światowej zamek całkowicie spłonął w roku 1944.

Po wojnie w roku 1958 budynek został zaadaptowany na pomieszczenia używkowe. Stał się on parterowym budynkiem bez żadnego stylu. Mieścił się w nim punkt skupu Spółdzielni Ogrodniczo- Pszczelarskiej i przez wszystkie lata,budynek był bardzo zaniedbany. Po wykupieniu zamku przez gminę Stopnica, rozpoczęły się systematyczne remonty i odbudowy zamku. W obecnym kształcie budynek funkcjonuje do roku 2011, kiedy to umieszczono w jego wnętrzu Gminny Ośrodek Kultury, który funkcjonuje po dziś dzień służąc mieszkańcom miasta i gminy Stopnica.

Poniżej fotografie prezentujące zamek w różnych okresach czasu.

1. Zdjęcie archiwalne z okresu powojennego, kiedy budynek był bardzo zaniedbany.

2. Zdjęcie archiwalne z czasu odbudowy/ remontu zamku.

3. Zdjęcia współczesne, wykonane w trakcie prowadzonego szkolenia.

Przygotowała grupa MP 811 Stopnica

Prowadzący: Mariusz Pałys

Pałac i park w Łoniowie

Pałac w Łoniowie położony jest na wzniesieniu w południowo – wschodniej części miejscowości i otoczony zabytkowym parkiem ze starodrzewiem.

Został zbudowanyw latach 1880-1885 jako neorenesansowa budowla w typie willi włoskiej z wieżyczką i tarasami. Składa się z piętrowego korpusu w kształcie litery T i parterowego skrzydła.

Pałac w Łoniowie zdecydowanie odbiega od rozpowszechnionego i tradycyjnego kształtu polskiej siedziby ziemiańskiej, powstałego na przełomie XVIII/XIX w. i identyfikowanego z postacią tzw. polskiego dworu z kolumnowym portykiem. Do 1944 r. należał do rodziny Moszyńskich, pod koniec okupacji w pałacu mieściła się tajna kwatera obwodu sandomierskiego Armii Krajowej.

Po wojnie pałac zmieniono na gimnazjum, w salach pałacowych urządzono sale lekcyjne, a na poddaszu internat. Budynek stopniowo ulegał dewastacji, po czym został opuszczony, popadając w jeszcze większą ruinę. W roku 1976 został odremontowany i adaptowany dla potrzeb mieszczącego sięw nim odtąd domu dziecka.

W latach 2012 -2019 Pałac został całkowicie odrestaurowany, dobudowanodo niego PawilonParkowy z nowoczesną wielofunkcyjną Salą Kolumnową. Obecnie mieści się w nim centrum konferencyjno – hotelowe wraz z Restauracją Pałacową.

Pałac otoczony jest zrewitalizowanym Zabytkowym Parkiem ze starodrzewiem. Jest to miejsce, gdzie wsłuchując się w śpiew ptaków i spoglądając na biegające wiewiórki czas zwalnia swój bieg, a my wyciszamy się i odpoczywamy od zgiełku codziennego dnia.

Kapliczka św. Nepomucena

Na rozstaju dróg, przy wjeździe do zespołu pałacowego hrabiów Moszyńskich, stoi murowana kapliczka. Wzniesiono ją w 1845 roku, najprawdopodobniej z fundacji dworskiej. Nakryta jest dachem brogowym, otwarta na cztery strony arkadami, osłania późnobarokową rzeźbę św. Jana Nepomucenaz XVIII wieku.

Kościół św. Mikołaja w Łoniowie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Koprzywnica diecezji sandomierskiej.

Według Jana Długosza w 1440 roku istniał w Łoniowie kościół murowany noszący wezwanie św. Mikołaja Biskupa. Budowla jest jednonawowa i została wzniesiona na planie krzyża. Kościół posiada kaplicę Matki Bożej Szkaplerznej wybudowaną przez Łukasza Moszyńskiego, właściciela Łoniowa, w 1759 roku. Znajdująca się naprzeciwko kaplica św. Franciszka Ksawerego została zbudowana pod koniec XVIII wieku przez hrabiego Ignacego Hilarego Moszyńskiego. W 1818 roku Ignacy Hilary Moszyński odrestaurował świątynię i zbudował od frontu świątyni wieżę, która podczas urzędowania księdza Józefa Postka w 1886 roku została podwyższona o jedną kondygnację. Wieża pełni funkcję dzwonnicy dla obydwóch dzwonów i sygnaturki. W 1569 roku właściciel Łoniowa Paweł Gniewosz przeszedł na kalwinizm i temu wyznaniu oddał świątynię w Łoniowie. Po dwudziestu latach w 1589 roku Marcin Gniewosz za namową małżonki, Anny z Leszczów, powrócił do wyznania katolickiego i świątynię w Łoniowie oddał ponownie katolikom. W dniu 22 października 1663 roku biskup Tomasz Oborski, sufragan krakowski uroczyście poświęcił świątynię w Łoniowie razem z trzema ołtarzami. Obecnie świątynia posiada pięć ołtarzy drewnianych: wielki z obrazem św. Mikołaja Biskupa Patrona świątyni, na górze znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej, boczny jest poświęcony św. Janowi Nepomucenowi, boczny jest poświęcony św. Józefowi. W 1959 roku dzięki staraniom księdza Stanisława Wrony oraz ofiarom parafian i Polonii Amerykańskiej świątynia została gruntownie wyremontowana i otrzymała nową polichromię. W 1982 roku zostały kupione do świątyni nowe organy. W 1988 roku przeprowadzono konserwację głównego ołtarza razem z obrazami św. Mikołaja i Matki Bożej Bolesnej.

Przygotowała grupa NZ 810 Łoniów

Prowadzący: Ziarko Natalia